Eindelijk Lente

De winter is hier nu echt voorbij. De lente is aangebroken. Alleen in de schaduw liggen nog wat restjes sneeuw. De meren zijn nog niet helemaal ijsvrij, maar behoefte om in het koude water te zwemmen heb ik niet echt, dus dat is niet zo heel erg. De zon maakt de dagen heerlijk.
Eindelijk heb ik bericht gekregen van het arbeidsbureau, nu nog wachten op Kela, maar er komt schot in de zaak. Hopelijk duurt het niet lang meer voordat ik aan het werk kan.
De afgelopen weken zijn we hier op kraamvisite geweest bij vrienden. Een baby van net 1 maand oud. Natuurlijk gaat zo'n baby van arm tot arm, en net op het moment dat Pirjo haar op de arm heeft, vindt ze het nodig om te gaan huilen (niet Pirjo, maar de baby). Pirjo heeft hier 1 hele handige oplossing voor. En geeft de baby door aan mij. Iets wat meestal goed werkt, en ook deze keer. Het geluid van gehuil is over. Op nog een enkel snikje na is ze stil. Blijkt dat ze de luier vol heeft. En Pirjo vindt het nodig om voor te stellen dat ik deze wel even kan vervangen. Zeg ik dat ik dat niet doen kan, worden er natuurlijk de nodige grappen over gemaakt. Dus ik kan niet anders dan zeggen dat voor mij geen enkel probleem is, in de verwachting dat de gelukkige moeder dit uiteindelijk zelf wel zal doen. Deze echter vindt het idee dat ik dat ga doen wel grappig, en de vader heeft de videocamera al in de handen. Onder toeziend oog van de ouders, een bevriend echtpaar en Pirjo heb ik dus de luier vervangen :-).

Laatst weer een dagje meegeweest naar Jyväskylä, Pirjo op school en ik me vermaakt in de stad. Na school ontmoeten we elkaar in de stad, en als we daarna naar de auto teruglopen zit er opeens een eekhoorntje in de boom. Hij blijft lekker zitten totdat we iets te dichtbij komen en ineens een gek geluid maakt en richting de top schiet. Ben ik blij dat ik laatst toch even geremd had om zijn familie te redden;-).

Vanmorgen zijn we hier het bos in gegaan. zo'n drie en een half uur in het bos gelopen. Wat is de wereld toch mooi met zoveel natuur om je heen. Wij zijn nog geen kilometer van de auto waar ik probeer vriendschap te sluiten met 1 der dieren uit de Finse bossen. Op het laatste moment zie ik een zwart dier op het pad liggen. Waarschijnlijk schrikt hij van mij net zoals ik eerst van hem schrik. Vanuit de dierentuin is dit dier niet geheel onbekend voor mij, maar zo in de natuur heb ik ze niet echt eerder gezien. Als een echte Steve Irwin heb ik gelijk mijn fotocamera gepakt en volgende foto's gemaakt:

En ik geef toe dat hij op de foto groter lijkt dan in het echt. Niet dikker dan 1 vinger en niet langer dan 30 cm. Wie goed kijkt kan op de 2e foto de verhoudingen een beetje zien (even op de foto klikken voor een vergroting), de naalden van de bomen en het mos waar de slang in wegkuipt. Maar toch was het leuk om te zien. En was ik banger voor de honden die we later tegenkwamen dan voor dit dier. Toen ik hem voorstelde om vriendschap te sluiten maakte hij wel een minder vriendelijk geluid. Wat ik dan ook maar opgevat heb als een nee en toen zijn onze wegen gescheiden. Waarna wij nog heerlijk een paar uur in het bos hebben rond gelopen.

Niet te veel snoepen

Al mijn goede voornemens ten spijt, is het mij weer niet gelukt sneller mijn blog bij te werken. Iets wat te gemakkelijk blijft liggen. Ondertussen heb ik in elk geval bericht van het arbeidsbureau hier dat ik inderdaad volledig werkeloos ben, een stap in de goede richting. Oké ik moet dan nog bericht van Kela afwachten voordat ik hier helemaal in het systeem zit, en aan het werk kan. Maar het is toch iets.

Natuurlijk is er verder ook vanalles gebeurt. Afgelopen weekend zijn Pirjo en ik hier naar een reüniekamp geweest. Het was erg gezellig. Leuk was dat er een meisje van 3 jaar oud was, die toen ze hoorde dat ik geen Fins sprak maar wel Engels, met het enige Engels dat zij sprak naar mij toe kwam. Wel gek dat iemand op een willekeurige dag van het jaar "happy birthday" wenst maar wel erg leuk, en lief.

Een leuke verassing was dat er 'onverwacht' bezoek uit Nederland kwam. Pirjo heeft dit erg lang stil kunnen houden. Maar als ik op een gegeven moment erg vaak in 1 week gevraagd wordt wat ik graag uit Nederland hier zou willen hebben begin ik toch wel iets te vermoeden. Zeker als daarbij een grote schoonmaak gehouden moet worden, en ook de auto uitgezogen moet worden. Dit alles met vragen over Mem. En als ik dan ook nog een afspraak probeer te maken met de dominee hier, en er wordt gezegt dat ik die dag niet kan, en de komende dagen ook niet. Is dat wel een beetje gek. De smoes die later daarop volgde was erg leuk bedacht maar niet sterk. En dus maar tegen Pirjo gezegt wat ik dacht. En dat klopte. Dus de betreffende woensdag naar Tampere gereden om Mem en Sita van het vliegveld te halen. Een erg gezellige tijd gehad.

Dan heb ik op 1 april mijn eerste preek gehouden, was geen grap;-) Was leuk om te doen. Leuk ook om te zien hoe Pirjo nogal gespannen was en ik gewoon relaxed. Ging goed. En was leuk om te zien hoe enthousiast mensen reageerden.

Ik ben nu ook officieel lid van de plaatselijke pinkstergemeente hier.

Wij zijn naar een vrijetijds-beurs geweest. Niet zozeer dat we dat het ons aan eigen inzicht ontbreekt hoe onze vrije tijd in te vullen. Maar meer omdat er ook een soort van bruidbeurs bij was. Dit viel iets tegen, was niet erg veel. Maar was leuk om op die beurs te kijken. De modeshow viel iets tegen, en de bootjes waren een beetje aan de dure kant voor ons. Maar toch was het gezellig. Helaas hebben we het 'sky diven' niet gewonnen. Maar we hebben wel her en der van de snoepjes kunnen pakken:-) Wel vreemd om te zien hoe mensen de meest vage dingen doen. Aura's laten lezen en zo, gewoon gratis doen, en niet weten waar men zich voor open stelt. Erg leuk was het standje met een soort van puzzels (de ring loskrijgen, en dat soort dingen). Althans leuk voor mij, minder leuk voor Pirjo. De man achter de stand geeft mij 2 blokjes, en dat moet 1 piramide worden, erg makkelijk, dus binnen 3 tellen klaar. Daarna gaf hij een iets moeilijkere, een gebogen stuk metaal, met wat haken en ogen, en daar zat een ring omheen, en die moest eraf. En aangezien ik niet echt van opgeven hou, ben ik ongeveer 1 of 2 uur bezig geweest en toen heeft Pirjo toch maar gezegt dat ik die puzzel aan die aardige meneer achter het kraampje moest teruggeven:-(

De winter lijkt hier over, de laatste weken heeft het behoorlijk gedooid, zodat bijna alle sneeuw weg is, wat een troep geeft dat, gesmolten sneeuw op zandwegen. De sneeuw bijna weg, totdat het vanmorgen weer begon te sneeuwen, niet veel maar toch genoeg om er weer een laagje neer te leggen. Waarschijnlijk kan het nog even doorgaan op deze manier. De sneeuw smelt, en er komt weer een beetje, en smelt weer. De dagen worden wel snel langer hier. Nou ja, de tijd dan die het licht is, de dagen blijven gewoon 24 uur, maar het is langer licht. Heerlijk is dat.

Zo nu is iedereen weer een beetje op de hoogte. Tot een volgende keer maar weer.

En tot slot: niet te veel snoepen anders loop je kans op dit: