Een beetje een lange blog, maar je hebt dan ook een tijdje geen blog van mij gelezen;-)

Het is al weer een tijdje geleden dat mijn blog is bijgewerkt. En omdat het leven wel doorgaat, is er natuurlijk weer vanalles gebeurt. Het zal daardoor misschien een beetje langere blog worden dan normaal. Ik weet ook dat ik hiermee het risico loop dat niet iedereen tot het einde gaat doorlezen. Maar laat ik de gok toch maar wagen. Om te beginnen hebben we natuurlijk 14 februari gehad. Een bijzondere dag, niet een dag zoals elke andere, maar een dag waarbij we toch wel even stil mogen staan. Op 14 februari was het hier namelijk "laatste schooldag" voor 1 bepaald niveau opleiding. Erg leuk om dat hier te zien. De studenten worden op vrachtwagens rondgereden. Maar wat nog veel leuker is, is dat deze studenten met snoepgoed strooien. Dit is dus het resultaat van een laatste schooldag hier:

En wij hebben natuurlijk ons best goed gedaan, zodat op deze foto alleen de bovenste laag te zien is en daaronder nog veel meer zit :-). Wel wordt je op zo'n dag ook met zeer vervelende dingen geconfronteerd. Zeer onaardige mensen, net achter ons stond een vader met een zoontje. Erg leuk voor zo'n kind om anderen met snoep te zien gooien, en zo je zakken te vullen. Is het niet dat het jongetje zo een aardige vader heeft die hem de snoepjes niet laat oprapen. Je ziet dat hij snoepjes ziet liggen, hij kijkt naar vader en vervolgens moet hij snoepjes op straat laten liggen. Erg aardig dat deze vader aan onze snoepvoorraad denkt, maar ik had het zeker niet erg gevonden om het met jongere kinderen te moeten delen.

Een dag later naar Kid's Action geweest. Een vrijdagavond georganiseerd door 2 verschillende kerken hier (gebeurt trouwens in heel Finland) voor kinderen 7 t/m 12 jaar. Iedereen neemt iets mee in te eten (geen snoepjes) en zo een gezamenlijke maaltijd te hebben. Leuk is natuurlijk dat dit een maaltijd is van chips e.d. Er is eerst een programma, vervolgens spelletjes & eten en dan weer een gedeelte programma. Erg leuk om te zien hoe de kinderen, meesten buitenkerkelijk, hier een geweldige avond hebben. Een voorbeeld hiervan is 1 van de kinderen die werd gebeld door haar moeder. Op het moment dat zij bij 1 van de spelletjes staat gaat haar telefoon en neemt ze die vrolijk op. Maar na een paar tellen verandert haar hele gezicht, en verschijnen er tranen in haar ogen. Haar gezicht is gelijk aan iemand die hoort dat er net iemand is overleden. En ze moet erg huilen. Blijkt dat haar moeder belde dat ze thuis moest komen. Ze vond het zo erg dat ze nu al naar huist moest dat ze bijna ontroostbaar is. Dus 2 dagen achter elkaar geconfronteerd met hoe vervelend ouders kunnen zijn en ik besef hoe ik het met mijn ouders getroffen heb.

Ook zijn we wezen schaatsen op natuurijs. Dit keer niet op een klein ijsbaantje zoals de vorige keer. Dit keer zijn we in Jyväskylä op een groot meer wezen schaatsen (voor Lourens vast een bekend meer;-)) op dit meer is een grote ijsbaan gemaakt, wel iets anders dan een ijsbaan in Nederland. Bochtje naar links , bochtje naar rechts, stuk rechtdoor, bochtje rechts, enz. Hierdoor lijkt het toch meer alsof je gewoon op een sloot aan het schaatsen bent en niet zozeer een meer. Wel was het ijs niet van heel goede kwaliteit doordat het gedooit en weer gevroren heeft.

Afgelopen week bezig geweest met de voorraad houtsnippers voor de centrale verwarming hier. Kleine boompjes uit het bos versnippert. Op de manier zoals deze foto's laten zien. Een ochtend met z'n drieën bezig geweest en nu kunnen we weer ongeveer 4 maanden genieten van de verwarming en warm water. Erg leuk om op deze manier hier iets anders dan normaal te doen en het weer was heerlijk om zo buiten bezig te zijn. Ik weet niet of die bruine kleur nou kwam door het stof van de houtsnippers of door de zon. Dit is dan de stapel waar we zo'n 4 maanden mee vooruit kunnen.

Vandaag koffie gedronken en worst gegeten in ons eigen bos. De rit erheen was al een belevenis op zich. De weg ernaartoe was niet echt sneeuwvrij gemaakt, heeft weinig zin, omdat er alleen bos aan dit stuk weg zit. Met de tracktor zou het geen probleem zijn geweest om door de sneeuw te rijden. Met een Opel Corsa lukt het niet echt. Dus gelukkig hadden we die thuis laten staan. En waren we met de 4 wiel aangedreven pick-up en ook deze had her en der wat moeite om vooruit te komen. Gek genoeg had hij geen enkel probleem met opzij. Dus uitstappen en sneeuw wegscheppen. Ook erg leuk om te zien hoe de een, die sneeuw gewend is, erg angstig reageert als er een sloot iets dichterbij komt, en de anderen heel rustig blijven zitten alsof er niets aan de hand is. Na een tijdje rijden, vooruit, achteruit, vooruit, achteruit, uitstappen en sneeuwscheppen, vooruit rijden, achteruit, vooruit, sneeuwscheppen, vooruit, enz. dan toch bij het bos gekomen en daar op deze manier worst en koffie klaargemaakt:

Lastig is soms om de worst op de stok te houden, maar ook de combinatie worst, mosterd en zand is niet verkeerd om te eten.

Dat is zo ongeveer een beetje wat we de laatste tijd gedaan hebben. Je hebt dus toch niet halverwege opgegeven met lezen en hebt doorgelezen tot het einde. Ik zal proberen mijn volgende blog weer iets sneller te schrijven zodat die iets korter, en daardoor waarschijnlijk prettiger is om te lezen. Ik zal zo weer verder met het voorbereiden van mijn eerste echte preek, die ik hier binnenkort in de gemeente mag houden.