Het heeft nu toch weer een behoorlijke tijd geduurd voordat dan eindelijk deze blog is bijgewerkt. De laatste tijd toch weer een drukke tijd gehad. Stage gelopen voor de taalstudie. Iets wat toch veel tijd in beslag nam;-). Daarnaast natuurlijk de bouwplannen. Het contact is getekend en in september zal het huis gebracht worden, zodat we in oktober er kunnen gaan wonen. Dus aan het eind van het jaar zullen we volop ruimte hebben om familie en vrienden een slaapplek bij ons thuis te kunnen bieden.
We hebben vorige week weer familie op bezoek gehad, iets wat altijd erg leuk is. En met m'n taalstudie, is het voor mij niet heel erg om een paar dagen te missen. Waarbij we erachter zijn gekomen dat het niet meevalt om je naam in de sneeuw te plassen.
In februari zijn we wezen bowlen met een groep Nederlanders die hier in de buurt wonen. Iets wat natuurlijk altijd weer een ontzettend gezellig gebeuren is, zo in je eigen taal een leuke avond te kunnen hebben.
Voor diegenen die erg nieuwschierig zijn naar het verloop van zo'n avond, volgt hier een korte samenvatting.
's Middags hebben we verzameld in de bowlinghal. Ditmaal was het moeilijk om elkaar te vinden aangezien het herkenningsteken (oranje Unox-muts) ontbrak. Maar gelukkig hebben we elkaar kunnen vinden. Toen onze banen vrijkwamen, snel de namen invullen om zo snel mogelijk los te kunnen. Dan komt het grote dilemma, moet je een bal nou op kleur uitzoeken, of is het beter om naar het gewicht te kijken? Na zo een tijdje gegooid te hebben met wat balletjes, en de tijd er dan toch op zit, komt het moment om te vertrekken van de bowlinghal. Gelukkig hebben we deze keer nog een geweldig vooruitzicht. Pannekoeken (of is het nu pannenkoeken?:-s)!!! Dus wij vertrekken met z'n allen naar het huis van onze opperhoofden van de Nederlandse vereniging in Jyväskylä. Na eerst een rondleiding te hebben gehad door dit nieuwe huis, moeten we nog net even geduld hebben tot de ze (weet de goede spelling niet dus los het zo maar op;-)) klaar zijn. En dan komt het moment van het heerlijke smullen en komen de verhalen los. Alle belangrijke onderwerpen des levens komen nu voorbij. De dingen die elke Nederlander bezig houden. Waarom is Pino blauw? Hoe ontstaan pretoogjes? Jip en Janneke in het Latijn (en vraag me niet waarom ze kinderboeken in het Latijn vertalen, is toch een veel te moeilijke taal voor kinderen?). Suske en Wiske in het Fries. Oh ja over Fries gesproken, even een telefoontje tussendoor naar het heitelân waar we de moeder van Jelmer mee verblijden, namens alle Nederlanders, en Friezen, gefeliciteerd. Dan weer door met de belangrijke gesprekken. Het grote gemis van Nederlanders in Finland komt aan de orde. Het toilet, en niet dat we het toilet missen, gelukkig is dat hier ook. Maar in Nederland hebben we de mogelijkheid om op het moment dat we onze behoefte doen het alfabet eruit te werken. En hoewel het natuurlijk lastig is de i te poepen (het is lastig het puntje erboven te krijgen) is het toch mogelijk doordat de Nederlandse wc-pot iets anders is, het hele alfabet eruit te persen. Hier gaat alles rechtstreeks het water in, en als het een beetje tegenzit, gelijk door het riool in, waardoor je niet eens altijd behoorlijk afscheid kunt nemen. De avond verloopt snel, en voordat we het weten is het tijd om weer afscheid te nemen van elkaar. We komen nog wel snel tot de conclusie dat de gemiddelde Fin zal denken dat de hele drankvoorraad erdoor is gegaan, gezien het volume en de hele sfeer. Echter wij Nederlanders hebben deze avond geen druppel alcohol hiervoor nodig gehad.
Wij zien alweer uit naar de volgende ontmoeting in april, waar waarschijnlijk de nog niet belangrijke zaken des levens behandeld zullen worden.
We hebben vorige week weer familie op bezoek gehad, iets wat altijd erg leuk is. En met m'n taalstudie, is het voor mij niet heel erg om een paar dagen te missen. Waarbij we erachter zijn gekomen dat het niet meevalt om je naam in de sneeuw te plassen.
In februari zijn we wezen bowlen met een groep Nederlanders die hier in de buurt wonen. Iets wat natuurlijk altijd weer een ontzettend gezellig gebeuren is, zo in je eigen taal een leuke avond te kunnen hebben.
Voor diegenen die erg nieuwschierig zijn naar het verloop van zo'n avond, volgt hier een korte samenvatting.
's Middags hebben we verzameld in de bowlinghal. Ditmaal was het moeilijk om elkaar te vinden aangezien het herkenningsteken (oranje Unox-muts) ontbrak. Maar gelukkig hebben we elkaar kunnen vinden. Toen onze banen vrijkwamen, snel de namen invullen om zo snel mogelijk los te kunnen. Dan komt het grote dilemma, moet je een bal nou op kleur uitzoeken, of is het beter om naar het gewicht te kijken? Na zo een tijdje gegooid te hebben met wat balletjes, en de tijd er dan toch op zit, komt het moment om te vertrekken van de bowlinghal. Gelukkig hebben we deze keer nog een geweldig vooruitzicht. Pannekoeken (of is het nu pannenkoeken?:-s)!!! Dus wij vertrekken met z'n allen naar het huis van onze opperhoofden van de Nederlandse vereniging in Jyväskylä. Na eerst een rondleiding te hebben gehad door dit nieuwe huis, moeten we nog net even geduld hebben tot de ze (weet de goede spelling niet dus los het zo maar op;-)) klaar zijn. En dan komt het moment van het heerlijke smullen en komen de verhalen los. Alle belangrijke onderwerpen des levens komen nu voorbij. De dingen die elke Nederlander bezig houden. Waarom is Pino blauw? Hoe ontstaan pretoogjes? Jip en Janneke in het Latijn (en vraag me niet waarom ze kinderboeken in het Latijn vertalen, is toch een veel te moeilijke taal voor kinderen?). Suske en Wiske in het Fries. Oh ja over Fries gesproken, even een telefoontje tussendoor naar het heitelân waar we de moeder van Jelmer mee verblijden, namens alle Nederlanders, en Friezen, gefeliciteerd. Dan weer door met de belangrijke gesprekken. Het grote gemis van Nederlanders in Finland komt aan de orde. Het toilet, en niet dat we het toilet missen, gelukkig is dat hier ook. Maar in Nederland hebben we de mogelijkheid om op het moment dat we onze behoefte doen het alfabet eruit te werken. En hoewel het natuurlijk lastig is de i te poepen (het is lastig het puntje erboven te krijgen) is het toch mogelijk doordat de Nederlandse wc-pot iets anders is, het hele alfabet eruit te persen. Hier gaat alles rechtstreeks het water in, en als het een beetje tegenzit, gelijk door het riool in, waardoor je niet eens altijd behoorlijk afscheid kunt nemen. De avond verloopt snel, en voordat we het weten is het tijd om weer afscheid te nemen van elkaar. We komen nog wel snel tot de conclusie dat de gemiddelde Fin zal denken dat de hele drankvoorraad erdoor is gegaan, gezien het volume en de hele sfeer. Echter wij Nederlanders hebben deze avond geen druppel alcohol hiervoor nodig gehad.
Wij zien alweer uit naar de volgende ontmoeting in april, waar waarschijnlijk de nog niet belangrijke zaken des levens behandeld zullen worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten